Mendoosh's Weblog

mendoosh — Sat, 05 Nov 2011 08:30:15 +0000

گاهی هم آدم چشمش را باز می کند و می بیند دوست داشتن کافی نیست…..‏

پ.ن. باید به هنر جوی مورد علاقه ی ی خود رای دهید!‏
اصن یه وعضی!‏

خورشید از غم با تمام غرورش پشت ابر سیاهی عاشقانه به گریه می نشیند… لا لا لا لا لا لالا لا لا لا لا لالا لا لا لا لا لالالا…‏

mendoosh — Sun, 30 Oct 2011 23:06:27 +0000

خورشید پاییز انگار با همه ی خورشید ها فرق دارد. رخوتی که در آفتاب پاییز هست را هیچ کجای دیگر حس نکرده ام. کند است. می دانید چه می گویم؟ انگار با هزار زحمت خودش را بالا می کشد و با هزار زحمت از لابه لای برگهای زرد درختان زمین را کمی- و دقیقا تنها کمی- گرم می کند.‏
خوبی سفرهایی که کسی را در جمع نمی شناسی و یا صمیمیتی با آشنایان نداری این است که از خود خود طبیعت لذت می بری… شهرستانک هفته ی پیش از همین سفر ها بود. کوچه باغهای رنگ رنگش آن قدر جذبت می کند که با تمام وجودت پاییز را حس می کنی. در التهاب روزهای تهرانی لازم است به چشم ببینی زرد و نارنجی و قرمز را تا باور کنی پاییز آمده است…‏
حسی وصف نشدنی است دویدن در جاده ای که شبیه عکس است. وصف نشدنی است دویدن در عکس. انگار همه ی عناصر یک تصویرآهسته آهسته تکان بخورند، جان بگیرند، متحرک شوند و تو هم یکی از این عناصر باشی…‏
و اما باران‏…‏
نمی دانم چرا هر وقت باران می آید حس می کنم بهار شده است… سبزِ سبزِ سبز…‏

خیلی وقت است نوشتنم می آید اما دستم به نوشتن نمی رود… نه من، هیچ کدام از آدمهای دنیای من هم آن حال و هوای قدیمی را ندارند. به هر حال. بزرگ شده ام. شاید هم آدم بزرگ شده باشم. خیلی هم خوب است. به هر حال آدم باید جایی خریت هایش را کنار بگذارد… اصلا از شما چه پنهان خریت هایم هم نوشتنی است! :دی
دلم هنوز مث دخترک قرمز پوش پنج ساله ای با آبنبات چوبی اش خوش است…‏

تمام

خلاصه

mendoosh — Mon, 24 Jan 2011 21:30:06 +0000

می توانید مطمئن باشید بیش از نیمی از کسانی که جمله ی خود را با خلاصه… شروع می کنند، نمی دانند در ادامه لازم است یک داستان را به صورت “خلاصه” تعریف کنند :دی

پ.ن. به خودم بازگشته ام. مدتهاست. مدتهاست که خوبِ خوبم. نوشتنم نمی آید گاهی. گاهی هم چیزهایی می نویسم که می خواهم فقط خودم بخوانم، یا شاید اگر روزی آدم مهمی شدم، آدمها!‏ به هر حال گاهی، گداری، دلم تنگ این وبلاگ دوست داشتنی ام می شود. شاید اما گرد گیری اش کنم همین روز ها.‏

پ.ن.1. من در آینه. هی هی هی!‏ لایک!‏ :دی

ندارد

mendoosh — Sun, 12 Dec 2010 09:18:02 +0000

بعضي وقتها هم آدم دلش ميخواهد يك گوشه اي بشيند عر بزند. بعضي وقتها هم آدم دلش ميخواهد كسي را بي توجيه بغل كند. بعضي وقتها هم آدم دلش ميخواهد نماز بخواند. بعضي وقتها هم آدم دلش ميخواهد زل بزند به آدمهاي احمق و بهشان بگويد احمقند و حالش را به هم مي زنند. بعضي وقتها هم آدم دلش ميخواهد نفس بكشد، برقصد، فرياد بزند…ء

mendoosh — Sat, 04 Dec 2010 17:18:20 +0000

تعبیر کدام شهاب نادیده ی منی؟

ده جنايتي که نکرده ام…‏

mendoosh — Sat, 30 Oct 2010 19:50:04 +0000

1. ژاپن/ یوکاهاما/ داخلی- ایستگاه مترو

در یک عملیات انتهاری فرقه ای رادیکال در ایستگاه 714 مترو یوکاهاما، با استفاده از گاز جنگی سارین مرگ 50 نفر از مسافرین را موجب شدند. انگیزه ی این افراد هنوز در هاله ای از ابهام به سر می برد.

2. آمریکا/ مریاند/ داخلی- فروشگاه مرکزی مریلند

جوانی بیست و چند ساله است، بسته های 100 تایی آسپیرین را بر می دارد، باز می کند، درونشان چیزی می ریزد، درهایشان را می بندد، و سر جایش می گذارد.

چند روزی نگذشته است که مرگ ده ها تن از مردم، تیتر اول روزنامه هاست. در بسته های آسپیرین مصرفی مقتولین ترکیبی از یک جونده کش یافت شده است. این افراد آنقدر خون از دست داده اند تا جان به جان آفرین تسلیم کرده اند. عاملین این فاجعه تحت تعقیب اند.

3. ایران/ ورامین/ داخلی- خانه ای معمولی

دو سالی از ازدواجشان گذشته بود. اوضاع زندگی شان خوب نبود، بد هم بود. اعصابش به هم ریخته بود. این تازگی ها فشار های مالی بد کمرش را خم کرده بود. روزی اسم و رسمی داشت برای خودش. کارگاهی داشت. آتش گرفته بود. بعد هم پدرش فوت کرده بود. به فاصله ی شش ماه مادرش از پا در آمده بود. این آخری ها چیزکی هم می کشید. هر چه می رسید.می گفتند نفرین شده اید. می گفتند چشمتان زده اند. شنیده بود یک خون که بریزد همه چیز رو به راه می شود. یک عصر دلگیر پاییزی بود. چاقو را برداشت، تیز کرد، کودک 4 ماهه اش را گرفت و گوش تا گوش سر برید. تا خونی ریخته باشد…

ناله ی زن بود که در هوا می پیچید، جگر گوشه اش پر پر شده بود…

4. هر آن کجا که روزی فردی به دیگری دل بسته است/ خارجی- نیزاری که جزیره ی کوچکی روی آب درست کرده است

مرد زانو زده بود. حرفش، حسش، دلش دستش بود. گفت بمان. بانو بشو، بانو بمان. عقب عقب رفت. پشت کرد و رفت. در پیچ و تاب گیسوی یار، مرد بود که با باد هم نوایی می کرد…

5. آلمان/ هامبورگ/ داخلی- مطب دندانپزشک

پس از روزها کار بی وقفه موفق شده بود داروی بی حسی جدیدی را بدست آورد. همه ی شهر را برای تماشا دعوت کرده بود، تزریقش کرد در لثه ی فرد داوطلب. دندانش را که خواست بکشد داد و فریادش بلند شد. مسخره اش کردند. همگی مسخره اش کردند. او هم رفت و خود را کشت.

6. مرز ایران و عراق/ خارجی- میدان جنگ

گرد و غبار آرام آرام نشست می کند. سه سرباز، زیر تلی از سنگ و خاک به دام افتاده اند. چهره شان را خاک پوشانده، لبانشان خشک، چشمانشان دودو می زند در پی رهگذری با جرعه آبی. رد می شود. قمقمه اش را در می آورد، می نوشد و دوباره به فانوسخه اش می بندد. نگاهی به آن سه می اندازد و به راهش ادامه می دهد. جان می دهند. آرام… آرام.

7. ایران / طهران/ خارجی- حیاط نقلی یک خانه ی نقلی

شب از نیمه گذشته بود. صدای تیک تیک کفش دخترک را که شنید، چرتش پرید. در صندلی اش جا به جا شد. دخترک در را باز کرد. ” کجا بودی دخترم؟” “به تو ربطی نداره، ساکت شو” در را کوبید و داخل اتاق شد. و من دیدم دل پیرزن را که شکست. و من دیدم آه پیرزن را که در زندگی دخترک پیچید. حتی امروز که دخترک چندین و چند ساله شده است. آه پیرزن اما؛ هست هنوز.

8. ندارد

هر روز اندکی به او نزدیکتر می شد. آهسته آهسته. قدم به قدم. روزی که رفت دخترک ماند و حوضچه ی تنهایی اش. یک گوشه نشست، زانوی غم بغل گرفت و گریست. آوار بود بر جانش. به همین سادگی

9. ایران / تهران/ داخلی- دادگاه خانواده

زن طلاق خواسته بود. شش ماه پیش. طلاقش نداده بود. حالا آورده بودش دادگاه، تهمت می زد به او. می گفت خیانت کرده. می گفت با مرد غریبه روی هم ریخته. از این حرفها. شهادت می داد. امضا کرد. قاضی لعنتی حکم سنگسار زن پاکدامن بی گناهی را امضا کرد.

10. آمریکا/ لوس آنجلس/ داخلی- اتاقی تاریک

برایش تعریف کرده بود که از مار می ترسد. گهگاه حمله ای عصب سرتاسر وجودش را می گرفت. تصویرش را هم که می دید ضربان قلبش بالا می رفت و عرق می کرد و نفس نفس می زد و احساس خفقان می کرد. دوست صمیمی اش بود. روزی دستش را گرفت بردش در یک اتاق تاریک تاریک. چراغ را روشن کرد. تمام دیوار اتاق را با عکسهای مار پوشانده بود. حملاتش شروع شد. می لرزید و می لرزید و بی جان شده بود. جیغ می کشید، فریاد می زد. هر کجا را که نگاه می کرد حالش بد تر می شد. روی زمین افتاد. بی جان. کسی نفهمید چرا

*8.I hate it when people get gently closer to you and get the hell out of your life all of a sudden.

این آدمهای لعنتی

mendoosh — Thu, 14 Oct 2010 08:12:49 +0000

بعضی آدمها خوبند، آن قدر خوب که می شود بی منطق به آنها عادت کرد. آرام آرم. آن طور که نفهمی جوری، جایی، داری رشته ای می بافی از عادت و احساس.ء

بعضی آدمها را کاش جای دیگر دید. جور دیگر دید. حقش نیست که بی درنگ از کنارشان بگذری.ء

بعضی آدمها بی علت آشنایند. بی آنکه اسمشان را بدانی، رسمشان را بدانی

بعضی آدمها هستد. بی آنکه خواسته باشی

بعضی آدمها نیستند. بی آنکه خواسته باشی

پ.ن. مثلا این دختر همسایه ی طبقه هشتمان که او هم دوشنبه ها ساعت 9 خسته و کوفته می رسد خانه و در آسانسور همدیگر را می بینیم و خوش و بش می کنیم. یا مثلا خانمی که در لوس آنجلس در گوگل مپ دیدیم و داشت آشغالش را در سطل می انداخت و شاید صبح یک روز ابری از خواب بیدار شده بود و در مسیر رسیدن به دفتر کارش یک لیوان قهوه خریده بود و نوشیده بود و داشت لیوانش را در سطل می انداخت و ما از این سر دنیا داشتیم نگاهش می کردیم. اما آشنا بود انگار.ء

mendoosh — Tue, 21 Sep 2010 11:59:46 +0000

بالا و پایین می کند خیابان ها را

در به دری که مقصد نمی خواهد

رفتن همیشه نرسیدن است

می رود اما

در به دری که دلیل نمی خواهد

…

mendoosh — Tue, 21 Sep 2010 11:51:20 +0000

دلواپسی

به حرمت آنکه گفت “انشاالله” ؛

دلواپسی…ء

mendoosh — Fri, 30 Jul 2010 12:18:28 +0000

لحظه ی کوتاهی است میانه ی خواب و بیداری

که شعور مطلق است

که حی مطلق است

که ماهیتی است توصیف ناشدنی از استیصال ادراک

رهایم کن

در آن دمِ ناب؛ رهایم کن…ء